Dla przyjaciół kapitalizmu ostatnie dwa lata nie były przyjemne. Najpierw przyszła seria rynkowych katastrof, które wyglądały tak, jakby zaprojektowano je specjalnie po to, by potwierdzić najgorsze stereotypy dotyczące wolnej przedsiębiorczości. Kryzys zawierał je wszystkie: nieodpowiedzialnych inwestorów, lekkomyślnych kredytodawców i równie lekkomyślnych kredytobiorców, dzikie spekulacje, finansistów szarlatanów, brak wystarczających regulacji, emerytów tracących oszczędności swojego życia, podczas gdy tłuste koty z Wall Street odbierały swoje premie; nawet widok Alana Greenspana przepraszającego komisję kongresową za to, że zbyt luźno trzymał cugle.